Gastenboek

Laat een bericht achter in het gastenboek.

Reacties (27)

  • Theo Sjanine en Lynn Cornelissen 14 juli 2018 Nu al weer twee weken geleden dat Armin en Almir vertrokken zijn naar hun ouders in Bosnië. De een zijn moeder verloren kort na de geboorte, de ander geen vader meer omdat deze anderhalf jaar geleden plotseling overleed. Gelukkig viel de heimwee bij ons wel mee. In de tweede week was er wat verdriet en traantjes maar de dag erop was alles weer vergeten en vertelden ze vol trots hun belevenissen aan het thuisfront door de telefoon. Dit jaar was voor ons de 10e keer en toch was het weer anders. Nooit eerder hadden we zo’n slechte eters. Iedere dag vissticks was natuurlijk ook geen optie alhoewel ze daar wel twee borden vol van op konden. Doorsnijden met het mes om ze vervolgens in stukjes met hun hand op de vork te leggen voordat ze de mond in verdwenen. Armin was verlegen en erg lief, maar na een week werd ook hij vrijer en kwam namens Almir vragen “can we play on phone?” Dan mochten ze een uurtje spelletjes doen op de telefoon en was het stil in huis. Het waren rustige jongens waarmee we moeilijk contact konden krijgen. Wat zou er in hun hoofd omgaan vroegen we ons af. Irrland in Duitsland was zowel voor hun als voor ons een van de hoogtepunten van de vakantie hier. Samen met andere Bosnische kinderen en hun gastgezin hebben ze genoten van de glijbanen, skelters en waterpret. Het afscheid viel dit jaar minder zwaar dan andere jaren, waarschijnlijk omdat het contact minder hecht was dan andere jaren. Voor onze dochter was dat anders, zij had wel een hechte band met de jongens opgebouwd in die drie weken en was emotioneel bij het afscheid van Armin en Almir. We zijn dan ook er benieuwd hoe ze gaan reageren tijdens de gastouderreis die we in september gaan maken.
    Dat een band wel heel erg hecht kan worden blijkt wel uit het feit dat een Bosnisch meisje, dat 5 jaar geleden bij ons was, de allerbeste vriendin van onze dochter is en ook dit jaar weer samen met ons op vakantie is.
  • Ineke en Henny 2 juli 2017 Rust in huis en dat is ff wennen. Gisteren de kids op de bus gezet na 3 fan-tas-ti-sche weken. Miralem had het er zichtbaar moeilijk mee. Vanaf het moment dat hij op stond, tot het moment dat hij een paar uur later de bus instapte, heeft hij denk ik niet meer dan 10 woorden gezegd. Een jong dat het thuis erg moeilijk heeft .In het begin elke toenadering van een aai over de bol of een “hug” van zich af wendde tot hij de laatste week een paar keer naast mij kwam zitten, een arm om me heen sloeg ,een klopje op mijn schouder gaf en alleen maar zei: “Henny…..Henny!” Ik kreeg daar een heel warm gevoel bij met de bevestiging: “Hier doen we het allemaal voor.” Ook Ineke deelde mee in deze warme toenaderingen. Vooral bij het afscheid kreeg ze een innige omhelzing. Midhat , bijgenaamd “ de Groesbeker” omdat hij rood haar heeft , was een knuffelbeest, die zg. monatoetjes na kon doen. Tjonge, wat hebben deze en alle andere kids genoten. Als makke, armetierige, lammetjes kwamen ze drie weken geleden uit de bus. Nu stapten 37 kids vol levensvreugde weer in om thuis te vertellen wat ze allemaal meegemaakt hebben. Onze kids kunnen zwemmen, duiken en koprollen maken in het water, auto besturen op het park, onze auto wassen ( wat een feest!) en op de zitmaaier het gras maaien. Met een mik brood per dag, potten chocopasta en goed warm eten zijn ze helemaal bijgespijkerd. Het gratis zwemmen in het overdekte zwembad van de Groene heuvels was een druk bezocht uitje. Hoewel bijna alle kinderen niet konden zwemmen en/of watervrees hadden nam per dag het aantal zwembandjes af. Ze waren het water bijna niet uit te slaan. Als ervaringsdeskundigen ( 5e keer) mogen we stellen, dat het een “top jaar” was. Zowel met de kids, als met de gastouders onderling, gesteund door een geweldig onmisbaar bestuur en tolken.
    Wij, maar ook de kids, kijken al weer uit naar 19 september, als we met de gastouderreis veel kinderen gaan bezoeken en natuurlijk naar 2018, want niet meer mee doen is geen optie. Het kost erg veel energie, maar je krijgt daar zoveel meer voor terug en drie weken…………..ze zijn om in een poep en een scheet!
  • Fam.Feskens 27 juni 2017 Inmiddels zijn wij ook weer in Nederland, maar we hebben de afgelopen twee weken eigenlijk wel iedere dag gedacht aan wat de kinderen uit Bosnië nu weer zouden doen. Op Facebook hebben we het e.e.a. kunnen volgen door de foto's die geplaatst zijn, maar ook door de herinneringen die door Facebook van de afgelopen jaren plaatst van "onze eigen kinderen" die de afgelopen vier jaren in ons eigen gezin zijn geweest. Leuk hoor! Hopelijk zien we kans om deze week nog iets mee krijgen van de groep die nu in Nederland verblijft. Nog enkele fijne dagen toegewenst, vandaag in ieder geval een hoogtepunt, bezoek aan de Efteling. Veel plezier allemaal!
  • Ineke en Henny 21 juni 2017 We zijn al weer halverwege de vakantie van de kids. We noemen ze "de Zwarte"en "de Groesbeker" omdat die zo rood en rossig is. Bij aankomst thuis ging er een wereld voor ze open. Zoveel luxe hadden ze nog nooit gezien en wat een viezerikken zijn we: als we gegeten hebben, zetten we de vuile boel zo weer in de kast. Dat het de volgende morgen er weer schoon uit komt zagen ze toen pas! Douchen vinden ze geweldig, net als fietsen en zwemmen. Ze krijgen er geen genoeg van. Ze kwamen met watervrees,maar kunnen nu zwemmen als waterratten. Eten is evenmin een probleem. Tussen de middag stouwen ze zonder problemen 5 sneetjes brood weg. Een hele snee wordt naar binnen geduwd en de volgende wordt weer gesmeerd! De chocopasta is niet aan te dragen. Ze kwamen de bus uit als makke lammetjes. Nu, amper 10 dagen later is het een en al leven en genieten ze met volle teugen. Het kijken hier naar is voor ons de grootste beloning. Nog anderhalve week te gaan. De tassen met kleding beginnen aardig vol te raken. Jammer dat het zo om vliegt.
  • Fam.Feskens 11 juni 2017 Het voelt zo raar vandaag om niet naar Bergharen te rijden om ook twee kinderen op te halen om daarvoor drie weken te mogen zorgen tijdens de reis van hun leven. Dit jaar kunnen wij helaas niet mee doen als gastgezin, maar in gedachten zijn we uiteraard wel bij de andere gastgezinnen en de kinderen uit Bosnië die nu hun eerste onwennige stappen in het gastgezin zullen zetten, maar die in de komende drie weken helemaal los komen van hun moeilijke armoedige situatie thuis en met tassen en een hoofd vol herinneren terug zullen gaan om aan hun gezinnen te vertellen wat ze allemaal hebben meegemaakt. Veel plezier allemaal!

Plaats een reactie

Voor de plaatsing van uw reactie moet dit vakje worden leeggemaakt!
Empty this box and push the "reageer"-button!