Gastenboek

Laat een bericht achter in het gastenboek.

Reacties (22)

  • Theo Cornelissen 17 december 2016 Na het zien van de foto’s op Facebook komen de herinneringen terug van de gastouderreis van september jl. en dan met name van ons bezoek aan de familie Omerovic waarvan we dit jaar twee kinderen 3 weken te logeren hebben gehad. Amel en Adela (broer en zusje) hebben 3 weken genoten van een onvergetelijke vakantie bij ons, en wat waren dat lieve kinderen. Dat ze heel erg arm waren hadden we al snel in de gaten, voor het eerst slapen op een echt bed, ik zie Adela nog springen van blijdschap. Zelden hebben we zo’n lieve tevreden kinderen gehad, Amel had binnen een dag in de gaten wat wel en niet kon en wees zijn jongere iets brutalere zusje daar op. Drie weken lang gesmuld van dingen die ze thuis nooit zullen krijgen zoals gerookte zalm, chocolademelk en chocoladepaste, vleeswaren op het brood en op het vuistje, iedere dag warm eten met vlees/vis en noem maar op. Toen we bij hun thuis via de tolk aan de ouders vroegen wat ze van de vakantie in Nederland vonden kregen we als antwoord: “In Nederland is alles mooi, in Nederland is alles perfect, Nederland is net een droom”. Ik krijg tijdens het schrijven weer kippenvel en heb moeite om m’n tranen te bedwingen. Ik voel me trots dat we die twee schatten dat hebben kunnen bieden. Het bezoek aan de familie was dubbel, voor ons blij dat we Amel en Adela terugzagen, maar de confrontatie met hun schrijnende armoede, in een gezin met 7 kinderen, zonder bedden, zonder stromend water/sanitair, was verschrikkelijk. De inrichting voor zover je dat inrichting kunt noemen, een bank en een salontafeltje, was vuil en kapot, dit beschrijven kan eigenlijk niet, zelfs al heb je het gezien. Ook vergeet ik de blik van Amel nooit meer toen hij tijdens de vakantie een 2e hands tablet kreeg die hij mee naar huis mocht nemen. Na een dag of drie, vier drong pas tot hem door dat de tablet echt voor hem was en hij hem ook nog eens mee mocht nemen naar Bosnie. Vlak voor vertrek maakte hij ons duidelijk of het mogelijk was dat hij een voetbal mee mocht nemen voor zijn 18 jarige broer. Die zou hij daar immens blij mee kunnen maken. Dat is bij ons niet voor te stellen, een knul van 18 blij maken met een bal! Wij zijn natuurlijk blij om te horen dat ze nu 3 drachtige schapen hebben gekregen via sponsors van de Stichting Kinderhulp Bosnie. Zo ook de reactie van de zeer arme familie Rizvanovic, waarvan Emina enkele jaren geleden bij ons logeerde, op onze vraag of hun leven beter was geworden nadat ze een drachtige koe hadden gekregen: véél, véél beter! Onvoorstelbaar, je moet het gewoon zelf ervaren! De sponsoren moesten eens weten welke invloed hun gift en de besteding daarvan heeft op deze en andere gezinnen. Ineens krijg je een nieuw doel om voor te leven, dieren verzorgen, melk en of vlees verkopen, en dus inkomsten hebben! En wat net zo belangrijk is, (iets wat niemand zich realiseert) het krijgen van sociale contacten en daardoor je minder geïsoleerd voelen. Wij gaan inmiddels het 9e jaar in als gastouders en kunnen ons niet meer voorstellen dat daar ooit een einde aan komt. De kinderen die bij ons logeerden (gewoon onze kinderen) zitten voor altijd in ons hart.
  • Familie Feskens 7 oktober 2016 Alweer twee weken thuis van een geweldige Bosniëreis. We zijn vertrokken op maandag 19 september en vlogen vanuit Eindhoven naar Tuzla. 's Avonds ingecheckt in een hotel in de buurt van Zivinice en gezamenlijk diner met de andere gastouders. Op dinsdag 20 september hebben we de twee meisjes die we dit jaar 3 weken in ons gezin hebben gehad bezocht. Eerst bij Ajla "groot" en haar grootouders en moeder geweest. Haar vader is helaas enkele jaren geleden al overleden en daarmee heeft het gezin het nog zichtbaar erg zwaar. Opa en Ajla hebben ons rond geleid en wat een bijzondere dingen zie en hoor je dan. Daarna naar Ajla "klein". Zij woont samen met haar zusje van 12 bij haar tante, die hun enkele jaren geleden in huis heeft genomen omdat hun ouders gingen scheiden en ze "gewoonweg" vertrokken zijn. Tante zorgt met alle liefde die ze heeft voor haar nichtjes, maar kan de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. Het huis waarin ze wonen is aan alle kanten aan onderhoud toe, de rekeningen kunnen nauwelijks (of niet) betaald worden en geen uitzicht op een betere toekomst. Hopelijk kunnen we van hieruit iets voor hen betekenen. En het was mooi om te zien dat een buurman hun lot zich zo aantrok, dat hij met de weinige middelen die hij had zijn buurvrouw(tjes) toch hielp. Een bezoek met een traan en lach. Tranen om de zorgwekkende toekomst, maar ook een lach om de hartelijke ontvangst en de blijde gezichten van de kinderen. Op woensdag 21 september een drukke dag: 3 kinderen bezoeken (2013 Saiba, 2015 Sevala en Amira). Heerlijk gegeten en verwend met allerlei cadeautjes. Fijn om deze meiden ook weer gezien te hebben. Sevala was niet bij Marc weg te slaan, die twee zijn aan elkaar gewaagd. Helaas hadden we die dag erg weinig tijd en moesten we twee gezinnen erg teleurstellen dat we niet konden blijven eten. Ze zijn ons zo dankbaar voor het feit dat we hun kinderen de vakantie van hun leven hebben gegeven (ze praten er nog dagelijks/wekelijks over en de fotoboekjes komen nog zeer regelmatig te voorschijn), dat ze ons allemaal van een goed gevulde tafel met eten en drinken willen voorzien. Soms arriveren we tonnetje rond in het hotel en aldaar kunnen we dan alweer eten..... Saiba hebben we zelfs op haar school opgezocht, wat een prachtige grote puber is dit geworden. Ze was wel geschrokken toen ze uit haar klas werd gehaald en niet wist waarvoor! Toen ze ons zag, brak er een grote glimlach op haar gezicht door. 's Avonds de wissel naar Semizovac (nabij Sarajevo). Gelukkig zo slim geweest om te checken of onze bagage in de bus stond, anders waren we zonder bagage hier aangekomen. Een communicatie foutje met de buschauffeur. Op donderdag 22 september zouden we Hana en Dzenana (2014) ontmoeten, maar helaas hebben we Hana niet gezien. Bij de familie van Dzenana was het weer een feestje. Zo'n geweldig warm gezin dat met de weinige middelen die ze hebben toch een "goed" leven hebben. En "goed" is maar betrekkelijk, want hun huis had al voor de tweede keer in anderhalf jaar tijd onder water gestaan en was daardoor flink beschadigd, de wasmachine stuk, moeder is ziek en moet geopereerd worden, geen werk, weinig oogst en toch hoopvol voor de toekomst. 's Middags met Saira (2013) naar Sarajevo, dit nadat we bij haar familie ook heerlijk gegeten hadden. Op al deze dagen worden we vergezeld door een tolk en een chauffeur. Op die manier verloopt het allemaal goed, veilig en kunnen er fijne gesprekken gevoerd worden. Op vrijdag 23 september moe maar voldaan weer naar huis en dan begint ons gewone leven weer. Maar het duurt zeker een aantal weken voordat je weer "geland" bent, want de verhalen en beelden vanuit Bosnië blijven je bezig houden
  • Irma Ogrešević 17 juli 2016 Hello, I want to tell a few words about this trip..This trip was amazing for me and for children also. I was talking with them in the bus, and most of them was sad because they are leaving Holland. All guestfamilies are great people, and what I most like about them is that they are learning the children the meaning of the words : love, care, honest, sincerity. And that is so important, because that is positive affected on the children. They are also like playing with the children from the guestfamilies and other activity. And when I ask them about living in the Holland most of them say that they would love to live in Holland with their parents, and they would love to stay in touch with guestparents. So thank you so much, because you made this children so happy.
    And also thak you for made my time in Holland great. Especially thank you to Amela H.M. and Peter Keemers. Amela because I have a great time with her and her family, and I learnd some words on Dutch with her son and that was funny and amazing, and she was so good friend and still is. And Peter K., because he was so great friend to me and still is, we have the same kind of humor and he was always helpfuly and friendly, so they both are specially to me.
    Thank you so much to all of you.
    Very kind regards, Irma.
  • Ineke en Henny 3 juli 2016 Rust
    Beste allemaal, gisteren hebben we de kids weer op de bus gezet richting Bosnië. Ze waren er ook weer aan toe. We krijgen veel reacties zoals: " Het zal ze tegen vallen, als ze weer naar de armoe en troosteloze omgeving terug moeten." Niets is minder waar. Ze willen graag terug om hun ouders te vertellen, wat ze allemaal gezien en beleefd hebben. Emir had er misschien toch wel wat moeite mee om naar huis te gaan. Hij zat 's morgens stil op de bank en keek maar naar ons. Ook bij het samen komen in het buurthuis liep hij doelloos heen en weer en keek maar naar ons. Muhamed niet. Die stond te popelen om de bus in te stappen. Het zijn geweldige knapen. Muhamed stond stijf van de adrealine. Een schoonvoorbeeld van super ADHD. Gewoon triest om te zien, hoe zo' n aardig jong niet om kan gaan met zijn emoties. Hij gaat niet aan tafel zitten om te eten. Nee, hij valt aan, nee hij schrokt het eten naar binnen. Hij heeft beide wangen nog bol staan van brood dat naar binnen is gepropt, of hij pakt al weer een nieuwe snee. Hij draaide 1 op 4: terwijl ik er 1 at, schrokt hij er 4 naar binnen. Na drie weken hebben ze meer dan 15 witte broden op, Meer dan 10 dozen familieverpakking Philadelphia en 2 grote potten pasta. Verder ze lusten alleen gebakken aardappelen, puree, gebakken stukjes kip en wat kleine tomaatjes en komkommer ennnnn…. natuurlijk pannenkoeken. Ook frites met bruine bonen was het einde. Er moest wel water bij de bonen en lepelden het als soep naar binnen. Wat de boer niet kende aten ze niet. Emir was een rustig jong, sociaal, behulpzaam en vond alles goed. Een jong om op te vreten.Aan hun manier van doen merkten we dat ze niets, maar dan ook helemaal niets gewend waren. Toen we bij een overweg op de trein stonden te wachten, schreeuwden ze in het gebroken Engels bij het voorbijgaan van de trein:" Henny, what is that. Look, look.
    Binnen waren ze goed te handelen, maar buiten waren het ongeleide projectielen. Ze zijn de afgelopen 3 weken vaker met de fiets gevallen dan Timo, onze kleinzoon in de afgelopen 7 jr. Vakantiegangers op het park moesten af en toe zich rot geschrokken zijn, dat 2 fietsers ze nog net niet omver fietsten. Autorijden vonden ze geweldig. Vooral als ze om de beurt op het park achter het stuur mochten zitten.
    Voor veel gastouders was het dit jaar wel zwaarder dan voorgaande jaren. Zoals ik al schreef, deze kinderen zijn arm, straatarm. Zichzelf vermaken kunnen ze dan ook niet. Thuis moeten ze het zelf maar uitzoeken, zonder enige luxe en speelgoed. Mede door het slechte weer dit jaar moesten ze veel binnen zijn en dat maakte het extra zwaar. Dat ze geen luxe hebben, konden we merken aan he douchen: 15 minuten was geen uitzondering. Ineke had een flacon zeep gegeven. Niet erg verstandig, want die was na 1 keer op! Handen wassen was een hobby. Voor ze naar buiten gingen, handen wassen, na 5 minuten weer naar binnen om handen te wassen. Na het drinken van limo weer handen wassen en dat ging zo de hele dag door. "Mens erger je niet" spelen zit er ook weer voor een jaar op. 5 keer achter elkaar, waarbij Muhamed het presteerde om regelmatig enkele keren achter elkaar 6 te gooien geen uitzondering was. Hoe hij het versierde, daar zijn we niet achter gekomen. Als hij zag, dat hij ging verliezen, dan stopte hij er mee. Zwemmen vonden ze helemaal het einde. Als ze ’s morgens beneden kwamen was het eerste wat ze vroegen: ”Henny plivati?” Afgepeigerd kwamen ze van een dagje Efteling terug. Ze zaten nog niet in de auto of vroegen weer of ze mochten zwemmen.. De eerste keer dag gingen ze via het trapje verkrampt het water in. Heel voorzichtig lieten ze zich in het water zakken en bleven ze aan de rand van het bad hangen. Na 2 dagen bandjes om had ik ze zwemvrij gemaakt. Waterratten zijn het geworden: duiken, onder water zwemmen, springen door een band. Het maakte ze niets meer uit.
    De afscheidsavond was een onvergetelijke avond. De kinderen gingen helemaal uit hun dak. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt. Allemaal kregen ze een placemat met een familiefoto. Deze werden gesponsord door Fotofabriek. Of ze een klomp goud kregen. Uit ervaring weten we, dat die in de woonkamers komen te hangen.
    Vrijdagavond hebben we de laptops gegeven. We krijgen er van Schoten Awater elk jaar 2 voor onze kids, in de Bosnische taal geïnstalleerd. Ze wisten niet wat ze zagen en zowaar ik kreeg een kus. Ik moet eerlijk zeggen, dat me dat inwendig wel wat deed. Met een goed gevoel , 2 stampvolle tassen met nieuwe kleding, geld voor hun ouders en cadeautjes voor hun broers, hebben we ze voldaan weer op de bus gezet. We hadden het ook weer dit jaar voor geen goud willen missen. Hopelijk kunnen we in september toch mee met de gastouderreis, want we willen graag zien hoe deze jongens in het vluchtelingenkamp wonen en om hun ouders te ontmoeten. Ook moeten we naar kinderen van eerdere jaren. Die zitten met smart op ons te wachten. Wij maken ons weer op voor 2017,want dan doen we zeker weer mee.
    Jullie allemaal heel erg bedankt voor jullie support en ondersteuning. De positieve reacties geven ons weer energie om zolang we het kunnen dit voor deze kinderen te doen.
  • fam. Kuijpers 3 juli 2016 Ze zijn weer omgevlogen deze 3 weken. nog een paar uurtjes en ze zijn weer thuis bij hun ouders. daar hebben ze veel te vertellen over hun vakantie in Nederland. wij hadden 2 jongens van 10 en 12 jaar. voetballen ,skelteren ,fietsen , op het wavebord,trampoline waren buiten hun favorieten bezigheden. En als het weer te slecht was lekker binnen spelletjes doen ,biljarten,strijkkralen of iets maken voor de ouders. Kortom ze kwamen tijd te kort.
    het waren 3 intensieve maar hele leuke weken.

Plaats een reactie

Voor de plaatsing van uw reactie moet dit vakje worden leeggemaakt!
Empty this box and push the "reageer"-button!