Gastenboek

Laat een bericht achter in het gastenboek.

Reacties (26)

  • Ineke en Henny 2 juli 2017 Rust in huis en dat is ff wennen. Gisteren de kids op de bus gezet na 3 fan-tas-ti-sche weken. Miralem had het er zichtbaar moeilijk mee. Vanaf het moment dat hij op stond, tot het moment dat hij een paar uur later de bus instapte, heeft hij denk ik niet meer dan 10 woorden gezegd. Een jong dat het thuis erg moeilijk heeft .In het begin elke toenadering van een aai over de bol of een “hug” van zich af wendde tot hij de laatste week een paar keer naast mij kwam zitten, een arm om me heen sloeg ,een klopje op mijn schouder gaf en alleen maar zei: “Henny…..Henny!” Ik kreeg daar een heel warm gevoel bij met de bevestiging: “Hier doen we het allemaal voor.” Ook Ineke deelde mee in deze warme toenaderingen. Vooral bij het afscheid kreeg ze een innige omhelzing. Midhat , bijgenaamd “ de Groesbeker” omdat hij rood haar heeft , was een knuffelbeest, die zg. monatoetjes na kon doen. Tjonge, wat hebben deze en alle andere kids genoten. Als makke, armetierige, lammetjes kwamen ze drie weken geleden uit de bus. Nu stapten 37 kids vol levensvreugde weer in om thuis te vertellen wat ze allemaal meegemaakt hebben. Onze kids kunnen zwemmen, duiken en koprollen maken in het water, auto besturen op het park, onze auto wassen ( wat een feest!) en op de zitmaaier het gras maaien. Met een mik brood per dag, potten chocopasta en goed warm eten zijn ze helemaal bijgespijkerd. Het gratis zwemmen in het overdekte zwembad van de Groene heuvels was een druk bezocht uitje. Hoewel bijna alle kinderen niet konden zwemmen en/of watervrees hadden nam per dag het aantal zwembandjes af. Ze waren het water bijna niet uit te slaan. Als ervaringsdeskundigen ( 5e keer) mogen we stellen, dat het een “top jaar” was. Zowel met de kids, als met de gastouders onderling, gesteund door een geweldig onmisbaar bestuur en tolken.
    Wij, maar ook de kids, kijken al weer uit naar 19 september, als we met de gastouderreis veel kinderen gaan bezoeken en natuurlijk naar 2018, want niet meer mee doen is geen optie. Het kost erg veel energie, maar je krijgt daar zoveel meer voor terug en drie weken…………..ze zijn om in een poep en een scheet!
  • Fam.Feskens 27 juni 2017 Inmiddels zijn wij ook weer in Nederland, maar we hebben de afgelopen twee weken eigenlijk wel iedere dag gedacht aan wat de kinderen uit Bosnië nu weer zouden doen. Op Facebook hebben we het e.e.a. kunnen volgen door de foto's die geplaatst zijn, maar ook door de herinneringen die door Facebook van de afgelopen jaren plaatst van "onze eigen kinderen" die de afgelopen vier jaren in ons eigen gezin zijn geweest. Leuk hoor! Hopelijk zien we kans om deze week nog iets mee krijgen van de groep die nu in Nederland verblijft. Nog enkele fijne dagen toegewenst, vandaag in ieder geval een hoogtepunt, bezoek aan de Efteling. Veel plezier allemaal!
  • Ineke en Henny 21 juni 2017 We zijn al weer halverwege de vakantie van de kids. We noemen ze "de Zwarte"en "de Groesbeker" omdat die zo rood en rossig is. Bij aankomst thuis ging er een wereld voor ze open. Zoveel luxe hadden ze nog nooit gezien en wat een viezerikken zijn we: als we gegeten hebben, zetten we de vuile boel zo weer in de kast. Dat het de volgende morgen er weer schoon uit komt zagen ze toen pas! Douchen vinden ze geweldig, net als fietsen en zwemmen. Ze krijgen er geen genoeg van. Ze kwamen met watervrees,maar kunnen nu zwemmen als waterratten. Eten is evenmin een probleem. Tussen de middag stouwen ze zonder problemen 5 sneetjes brood weg. Een hele snee wordt naar binnen geduwd en de volgende wordt weer gesmeerd! De chocopasta is niet aan te dragen. Ze kwamen de bus uit als makke lammetjes. Nu, amper 10 dagen later is het een en al leven en genieten ze met volle teugen. Het kijken hier naar is voor ons de grootste beloning. Nog anderhalve week te gaan. De tassen met kleding beginnen aardig vol te raken. Jammer dat het zo om vliegt.
  • Fam.Feskens 11 juni 2017 Het voelt zo raar vandaag om niet naar Bergharen te rijden om ook twee kinderen op te halen om daarvoor drie weken te mogen zorgen tijdens de reis van hun leven. Dit jaar kunnen wij helaas niet mee doen als gastgezin, maar in gedachten zijn we uiteraard wel bij de andere gastgezinnen en de kinderen uit Bosnië die nu hun eerste onwennige stappen in het gastgezin zullen zetten, maar die in de komende drie weken helemaal los komen van hun moeilijke armoedige situatie thuis en met tassen en een hoofd vol herinneren terug zullen gaan om aan hun gezinnen te vertellen wat ze allemaal hebben meegemaakt. Veel plezier allemaal!
  • Theo Cornelissen 17 december 2016 Na het zien van de foto’s op Facebook komen de herinneringen terug van de gastouderreis van september jl. en dan met name van ons bezoek aan de familie Omerovic waarvan we dit jaar twee kinderen 3 weken te logeren hebben gehad. Amel en Adela (broer en zusje) hebben 3 weken genoten van een onvergetelijke vakantie bij ons, en wat waren dat lieve kinderen. Dat ze heel erg arm waren hadden we al snel in de gaten, voor het eerst slapen op een echt bed, ik zie Adela nog springen van blijdschap. Zelden hebben we zo’n lieve tevreden kinderen gehad, Amel had binnen een dag in de gaten wat wel en niet kon en wees zijn jongere iets brutalere zusje daar op. Drie weken lang gesmuld van dingen die ze thuis nooit zullen krijgen zoals gerookte zalm, chocolademelk en chocoladepaste, vleeswaren op het brood en op het vuistje, iedere dag warm eten met vlees/vis en noem maar op. Toen we bij hun thuis via de tolk aan de ouders vroegen wat ze van de vakantie in Nederland vonden kregen we als antwoord: “In Nederland is alles mooi, in Nederland is alles perfect, Nederland is net een droom”. Ik krijg tijdens het schrijven weer kippenvel en heb moeite om m’n tranen te bedwingen. Ik voel me trots dat we die twee schatten dat hebben kunnen bieden. Het bezoek aan de familie was dubbel, voor ons blij dat we Amel en Adela terugzagen, maar de confrontatie met hun schrijnende armoede, in een gezin met 7 kinderen, zonder bedden, zonder stromend water/sanitair, was verschrikkelijk. De inrichting voor zover je dat inrichting kunt noemen, een bank en een salontafeltje, was vuil en kapot, dit beschrijven kan eigenlijk niet, zelfs al heb je het gezien. Ook vergeet ik de blik van Amel nooit meer toen hij tijdens de vakantie een 2e hands tablet kreeg die hij mee naar huis mocht nemen. Na een dag of drie, vier drong pas tot hem door dat de tablet echt voor hem was en hij hem ook nog eens mee mocht nemen naar Bosnie. Vlak voor vertrek maakte hij ons duidelijk of het mogelijk was dat hij een voetbal mee mocht nemen voor zijn 18 jarige broer. Die zou hij daar immens blij mee kunnen maken. Dat is bij ons niet voor te stellen, een knul van 18 blij maken met een bal! Wij zijn natuurlijk blij om te horen dat ze nu 3 drachtige schapen hebben gekregen via sponsors van de Stichting Kinderhulp Bosnie. Zo ook de reactie van de zeer arme familie Rizvanovic, waarvan Emina enkele jaren geleden bij ons logeerde, op onze vraag of hun leven beter was geworden nadat ze een drachtige koe hadden gekregen: véél, véél beter! Onvoorstelbaar, je moet het gewoon zelf ervaren! De sponsoren moesten eens weten welke invloed hun gift en de besteding daarvan heeft op deze en andere gezinnen. Ineens krijg je een nieuw doel om voor te leven, dieren verzorgen, melk en of vlees verkopen, en dus inkomsten hebben! En wat net zo belangrijk is, (iets wat niemand zich realiseert) het krijgen van sociale contacten en daardoor je minder geïsoleerd voelen. Wij gaan inmiddels het 9e jaar in als gastouders en kunnen ons niet meer voorstellen dat daar ooit een einde aan komt. De kinderen die bij ons logeerden (gewoon onze kinderen) zitten voor altijd in ons hart.

Plaats een reactie

Voor de plaatsing van uw reactie moet dit vakje worden leeggemaakt!
Empty this box and push the "reageer"-button!