Gastenboek

Laat een bericht achter in het gastenboek.

Reacties (26)

  • Ineke en Henny 12 juni 2016 Eindelijk is het zover: de kids zijn er weer en wat brengen ze weer een hoop leven in de brouwerij. Muhamed en Emir waren al snel gewend.. Ze waren de fiets niet meer af te slaan. Hoewel Emir het af en toe wat moeilijk had ( vermoedelijk heimwee) ging hij toch steeds mee naar buiten. Wij konden niet meer kapot nadat we de "peperdure" horloges en zonnebrillen hadden gegeven. Apentrots waren ze er mee. Dat ze het naar de zin hadden bleek wel bij het avondeten: ze aten als bouwvakkers!!!!!! Kei kopot gingen ze om 18.00 uur douchen en meteen naar bed. De komende drie weken zullen wel weer omvliegen
  • familie Kuijpers 11 juni 2016 de bedden staan klaar.
    de kamers gepoetst.
    de appeltaart staat in de oven.
    we zijn er klaar voor.
    we kijken er erg naar uit en hebben er zin in!
  • Freddy en Patricia 23 september 2015 Na een vermoeiende reis kwamen we op maandag 14 september in de avond aan in Tuzla, Bosnië, met als doel een aantal van "onze" kinderen te gaan bezoeken. Op dinsdag stond voor ons gepland om onze kinderen van dit jaar te bezoeken, de zusjes Leijla en Jasminka. Vroeg in de ochtend kregen we echter al te horen dat de beide meisjes niet meer in Bosnië woonden, maar gevlucht waren naar west Europa. Om het cirkeltje rond te maken, zijn we toch naar het huis toe gegaan, om met eigen ogen te zien hoe de meisjes woonden. Daar aangekomen werd het verhaal bevestigd door de nog aanwezige oma van de meisjes.
    Op woensdag hebben we eerst Adna bezocht. Hier werden we ontvangen door een dolgelukkige Adna en haar moeder. Al snel bleek dat er een geschil was over de grond onder het huis, dus is er weer werk aan de winkel om dit recht te trekken. 'S middags Irma bezocht. Mede door de inwonende opa en oma heeft zij een redelijk leven, maar met een werkloze vader en zieke moeder, is ook daar de toekomst ongewis.
    Op donderdag Dzenita en Dzeneta bezocht. Het harde werk van de vader van Dzenita zorgt ervoor dat deze familie in de laatste jaren flink vooruit is gegaan. Alles wordt gedaan om de kinderen een onbezorgde jeugd en goede toekomst te geven. Dzeneta daarentegen woont sinds de dood van haar moeder met haar oma, vader en broertjes zo'n 10 km van de bewoonde wereld in de bergen. Een fantastische plek, midden in de natuur in gezonde lucht, maar ver weg van alle sociale bezigheden in een huis wat nog lang niet klaar is. Eten is er in overvloed, maar toch maken we ons zorgen over de toekomst van Dzeneta en haar fantastische broertjes Edvin en Ervin. In mei gaan we er zeker weer naartoe, in de hoop dan iets te kunnen doen aan deze situatie.
    Door omstandigheden kunnen wij in 2016 onze harten niet openstellen voor weer twee Bosnische kinderen, maar in 2017 zijn we er zeker weer bij!!
  • Ineke en Henny 20 september 2015 Van 14 september zijn we met 18 gastouders richting Bosnië vertrokken om onze kinderen van zowel dit jaar als vorige jaren te bezoeken. Hoe zouden de meiden Amina en Maida zich thuis gedragen: net zo druk als bij ons, of zullen ze als een paar stille muisjes op de bank zitten? Nog belangrijker: hoe is hun thuissituatie.
    Op 15 september zijn we eerst naar het huis van Maida gereden. Nou, eigenlijk was het laatste stuk meer een autocross. Over een bijna onbegaanbaar pad met diepe gaten en losse stenen spinde de auto langzaam de heuvel op. Helaas kwam hij niet verder dan zo'n 100 meter van het huis. De rest moesten we lopen. Het laatste stuk over bouwland. De moeder was op het land aan het werk. Toen ze ons zag kwam ze huilend naar ons toe gerend. Het werd een emotionele ontmoeting. Maida en Amina zaten nog op school. Dus weer terug de berg af richting schooltje dat niet meer was dan een armoedig lokaal met een vervallen hal. Binnen een minuut was de rust in het lokaal geheel verstoord door de herrie die Amina en Maida maakten, ze gilden het uit toen ze ons zagen. Ineke viel bijna om bij hun omhelzing. Om het verslag niet te lang te maken, zal ik kort samenvatten, wat we verder meemaakten. In het huis van Maida is geen water. Moeder loopt met hele slechte benen 200 tot 300 meter de berg af om water te halen. Bij Amina was het gelukkig een stuk beter. Haar ouders werken hard om het gezin draaiende te houden. Ook daar werden we huilend door de moeder ontvangen.
    De volgende dag zijn we naar de meiden van vorig jaar gegaan. Pas nu hadden we pas goed in de gaten, hoe arm Amina ( zo heet half Bosnië!)is. Ze wonen met drie personen op een bovenverdieping, die het woord woning niet waard is. Ook daar werden we,net
    als bij alle anderen, door een huilende moeder ontvangen. Er was een zucht van verlichting, dat we niets te eten wilden, want daar had ze zeker geen geld voor gehad! Nadat we de cadeaus gegeven hadden incl. een dikke envelop met inhoud, zijn we vertrokken naar Merzina. Gelukkig gaat het met dat gezin nu goed. Tot slot natuurlijk de boys van het eerste jaar weer opgezocht. Gafur en zijn familie hebben het huis er goed uitzien. Ze hebben inmiddels 8 schapen. Daarna te voet naar Dino en zijn familie. Dino kwam met zijn vader ons tegemoet lopen. Toen Dino ons zag heeft hij het wereldrecord hardlopen voor junioren over 100 meter verbroken! Wat een emotioneel welkom was dat. Hun huis, dat mede door vele sponsoren is afgebouwd, is misschien wel het mooiste huis van het dorp. Alle kinderen hebben nu een laptop, die gesponsord is door Scholten Awater. Supertrots zijn ze er mee. Voor 2 gaan wij het internet de komende jaren sponseren. Op die manier hopen we dat ze betere resultaten krijgen op school om in de toekomst meer kans op werk te hebben. Voor ons is het nu makkelijker om met ze te corresponderen.
    Het waren vermoeiende, emotionele, onvergetelijke, diep indrukwekkende maar vooral dankbare dagen in bloedhitte ( max 41 gr). Vooral met een homogene groep van 18 ontzettend lieve mensen, die elkaar steunden en luisterden naar indrukwekkende belevenissen werd het weer een week met een gouden randje, die we nooit meer vergeten. Net als vorige jaren kijken we nu al uit naar 2016 als we weer andere arme kinderen een nieuwe start gaan geven op een mooi leven.
    Wat ons betreft worden we alleen maar rijker om dit voor hen te kunnen doen.
  • Theo Cornelissen 4 juli 2015 Vol verwachting keken we ook dit jaar weer uit naar "onze" kinderen. We zagen ze al de bus uitkomen met onze fotoboekjes. Leuk dachten we meteen, maar de eerste dagen waren moeizaam. We hadden al heel snel in de gaten dat Alma anders was dan de anderen. Ze werd door de groep niet echt opgenomen en ook haar mede logeetje Eldina had niet echt een klik met haar. We konden nauwelijks met Alma communiceren. Tot het moment dat ik haar een tablet gaf met "Talking Tom Cat". Bij alles wat ze tegen de terugpratende poes zei kreeg ze het in haar eigen taal terug gezegd. Ik heb vanaf dat moment nog nooit in m'n leven een kind zo blij gezien. Vanaf dat moment was er een klik tussen ons, ze had t ook zo hard nodig, iemand die haar aandacht gaf en naar haar luisterde, al verstond ik er geen woord van. Na anderhalve week liep ik hun slaapkamer op en gaf ze allebei een kus. De avond daarna bleef Alma op de trap wachten wijzend met haar vinger op haar wang. Ze wilde weer een kus voor 't slapen gaan. Alma was misschien wel 't armste meisje van de hele groep en wat als een zielig vogeltje kwam ging als een blije vlinder naar huis. Ze heeft ons hart gestolen, voor altijd! Wat zijn we trots dat wij haar gastouder mochten zijn. Ze had het zo nodig, een arm om haar heen, aandacht, liefde en vertrouwen. Mede daarom is het afscheid voor mij nog nooit zo moeilijk geweest als dit jaar.
    Kan ook bijna niet wachten om haar in september in Bosnië terug te zien.

Plaats een reactie

Voor de plaatsing van uw reactie moet dit vakje worden leeggemaakt!
Empty this box and push the "reageer"-button!