Gastenboek

Laat een bericht achter in het gastenboek.

Reacties (27)

  • Theo Cornelissen 4 juli 2015 Vol verwachting keken we ook dit jaar weer uit naar "onze" kinderen. We zagen ze al de bus uitkomen met onze fotoboekjes. Leuk dachten we meteen, maar de eerste dagen waren moeizaam. We hadden al heel snel in de gaten dat Alma anders was dan de anderen. Ze werd door de groep niet echt opgenomen en ook haar mede logeetje Eldina had niet echt een klik met haar. We konden nauwelijks met Alma communiceren. Tot het moment dat ik haar een tablet gaf met "Talking Tom Cat". Bij alles wat ze tegen de terugpratende poes zei kreeg ze het in haar eigen taal terug gezegd. Ik heb vanaf dat moment nog nooit in m'n leven een kind zo blij gezien. Vanaf dat moment was er een klik tussen ons, ze had t ook zo hard nodig, iemand die haar aandacht gaf en naar haar luisterde, al verstond ik er geen woord van. Na anderhalve week liep ik hun slaapkamer op en gaf ze allebei een kus. De avond daarna bleef Alma op de trap wachten wijzend met haar vinger op haar wang. Ze wilde weer een kus voor 't slapen gaan. Alma was misschien wel 't armste meisje van de hele groep en wat als een zielig vogeltje kwam ging als een blije vlinder naar huis. Ze heeft ons hart gestolen, voor altijd! Wat zijn we trots dat wij haar gastouder mochten zijn. Ze had het zo nodig, een arm om haar heen, aandacht, liefde en vertrouwen. Mede daarom is het afscheid voor mij nog nooit zo moeilijk geweest als dit jaar.
    Kan ook bijna niet wachten om haar in september in Bosnië terug te zien.
  • Ineke en Henny 1 juli 2015 Pas nu beseffen wij, wat er de afgelopen weken met ons en de kids is gebeurd. Na het zien van de foto' s van de terugreis en het emotionele telefoontje van Maida,die huilend zei, dat ze ons mist, is het toch geweldig, dat we deze kinderen allemaal iets hebben meegegeven waar ze vele jaren op terug kunnen kijken. Wat moeten wij met z'n allen toch dankbaar zijn, dat we dit hebben kunnen en mogen doen. 42 kinderen die hun hele omgeving gek maken bij het vertellen, wat ze allemaal hebben meegemaakt: zwemmen, fietsen, autorijden, pretparken, speeltuinen, warm water uit een kraan of douche, een toilet met toiletpapier, winkels vol met eten, brood en kleding en ga zo maar door. Als bewijs hebben ze foto' s want anders zullen hun leeftijdgenootjes en familie het misschien niet geloven. Hoewel veel ouders er moeite mee hadden, zullen ze allemaal erg blij zijn, dat ze de kinderen toch meegegeven hebben voor deze onvergetelijke vakantie.
    En wij, de gastouders, kunnen tevreden terug- en vooruitkijken. Eerst de gastouderreis en dan is het al snel weer juni 2016. Ineke en ik hebben ons al weer opgegeven!!!!!!!
  • fam Kuijpers 28 juni 2015 lees net dat de kids weer goed bij hun ouders zijn aangekomen. Fijn om te lezen . Nu zijn de 3 leuke weken echt afgesloten. We hopen dat ze hun ouders een positieve boost kunnen geven met hun enthousiaste verhalen uit Nederland.
  • fam. Feskens 27 juni 2015 En toen waren de drie weken alweer om en hebben we de kinderen - velen met grote tranen in hun ogen - weer uitgezwaaid. Sevala en Amira bleven knuffels brengen en kussen. Ze hebben het goed gehad. Nu weer lekker terug naar papa, mama en de rest van de familie in de hoop dat ze een duwtje in de rug hebben gekregen om met hun verhalen, blije snoetjes, de vele foto's en hun ervaringen hun eigen gezin wat kunnen opfleuren, maar ook dat ze hiermee beseffen dat er meer te koop is in de wereld.
  • Ineke en Henny 27 juni 2015 Jullie kennen allemaal het liedje van André Hazes wel “Eenzame Kerst”. Nou op de Groene Heuvels 201 is het zaterdagmiddag “Eenzame familie Kirchberg!”
    De drie weken zijn weer voorbij en ze zijn om-ge-vlo-gen.
    Het grootste verschil met voorgaande jaren is, dat de meiden geen rust hadden.
    Ze stonden gelijk met ons op, rond 7.45 uur en gingen later dan wij slapen. Later dan 23.00 uur was geen uitzondering!
    Alle uren werd op een decibel van 90 db of meer met elkaar gesproken. Of ze elkaar jaaaaaaren niet gezien hadden.
    Drie weken hebben ze het uitstekend met elkaar kunnen vinden en ondernemend dat ze waren….
    Wat er in hun op kwam werd ook meteen gedaan:
    Klauteren in het trapgat, over de dwarsbalk van de schommel balanceren, de auto vast starten terwijl ik er niet eens in zit, op de fiets vanaf het restaurant keihard naar beneden fietsen zonder handen aan het stuur, voelen hoe heet een strijkbout is ( en dat deed echt zeer!), tijdens het autorijden onverwacht het raam opendraaien en bijna met de kont naar buiten gaan zitten en dan apentrots roepen “Henny, He-e-e-e-nny look loook!”
    Nee, gevaar dat zagen ze niet.
    Kortom, Amina en Maida waren super ondernemend en ze hadden het grote voordeel, dat het zulke leuke meiden waren, dat je er niet kwaad op kon worden.
    Ze waren superlief, aanhankelijk en vooral erg dankbaar als ze weer iets nieuws kregen om aan te trekken. Als ze naar bed gingen, trokken ze hun nachthemd aan om het boven weer uit te trekken en met hun nieuwe kleren te gaan slapen. De volgende morgen kwamen ze daarmee dan weer naar beneden. Uittrekken was geen optie
    Eten konden ze voor 2. Het eten werd uit de pan gepikt terwijl Ineke het nog aan het klaarmaken was. De pannen werden helemaal leeg geschraapt en konden bij wijze van spreken zo de kast weer in!
    Toch wilden ze vanaf gisteren graag naar huis om te vertellen, wat ze hier allemaal meegemaakt hebben. Vooral het zwemmen was “het einde.”
    Alle gastouders hadden bijna dezelfde conclusie; Dit was een superdruk, actief, ondernemend stel.
    De oorzaak zal zijn, dat deze kinderen nog armer zijn dan voorgaande jaren en die hadden al bijna niks. Deze waren echt helemaal niets gewend. Voor deze kinderen was het belangrijkste: alle remmen los en gaan met die banaan.
    Wij kijken uit naar de gastouderreis 14 september. We gaan ze dan de winter doorhelpen, want dat de zo arm zijn als de mieren staat voor ons vast.

Plaats een reactie

Voor de plaatsing van uw reactie moet dit vakje worden leeggemaakt!
Empty this box and push the "reageer"-button!